میزان حضور نوجوانان در فضای مجازی و پرسه زدن آنها در شبکه های اجتماعی؛ یکی از اصلی ترین دغدغه های والدین میباشد. ورود افراطی به فضای مجازی باعث کاهش روابط اجتماعی گردیده و مشکلات و دردسرهای زیادی برای نوجوانان ایجاد می شود. 

 


علی رغم کارکردهای مثبت و موثری که اینترنت و فضای مجازی می تواند داشته باشد ؛ خشونت و انتقال آن به خصوص در نوجوانان از نکات منفی قابل توجه این شبکه ها می باشد. ابراز خصومت و خشمی که به صورت کلامی از طریق توهین، تحقیر، انتقاد، عذر و بهانه و به کار بردن واژه های زشت در این شبکه ها منتقل می شود از مصادیق خشونت های سایبری بوده و متاسفانه امروزه تبدیل به یکی از رفتارهای رایج در شبکه های مجازی شده است . ابراز خشم در شبکه های اجتماعی اغلب به عنوان روشی برای تخلیه احساسات درنظر گرفته می شود. افراد فکر می کنند که با ابزار خشم خود در شبکه های مجازی حتی برای لحظه ای آرام می شوند. شبکه ها اجتماعی این امکان را به نوجوان می دهند که پیش از آنکه فرصتی برای آرام شدن داشته باشد، ناراحتی خود را در اولین فرصت به اشتراک گذاشته و آن را منتشر کند، اما معمولا این مسئله موجب تشدید خشم و گسترش آن می شود. اغلب ارتباطات در فضای مجازی بیشتر نوشتاری است و کیفیت ارتباط در فضای واقعی را ندارد، همین امر موجب کاهش احساسات در فرد می شود. این موضوع از آن جا اهمیت دارد که یک نوشته ممکن است حق مطلب را ادا کند، اما به هیچ وجه نمی تواند احساس افراد در جریان کنش متقابل را منتقل کند. همچنین در فضای مجازی افراد می توانند به راحتی در حریم خصوصی یکدیگر وارد شده ، حرفهایی را بزنند که در فضای واقعی و ارتباط چهره به چهره مایل به گفتن آنها نیستند که این موضوع نیز مشکلات ارتباطی زیادی را برای نوجوان در پی خواهد داست.

 


انعکاس تصاویر و فیلم های قتل ها و فجایع انسانی و گفت و گوهای خصومت آمیز بین افراد، منجر به یادگیری الگوهای رفتاری نامطلوب شده و به رفتارهای خشونت آمیز دامن می زند . همچنین انتشار تصاویر خشونت در ابعاد وسیع و اغراق آمیز ترس و وحشت را در جامعه تسری داده  و اعتماد عمومی را متزلزل می کند. 


دسترسی به اینترنت می‌تواند این امکان ناخوشایند را برای نوجوان ایجاد کند که مثل هزاران هزار فرد دیگر در جهان در معرض مفاهیم و محتواهای خطرناک در فضای مجازی قرار بگیرد. یک عکس، پیام یا یک فیلم می‌تواند عمدی یا غیر عمدی دستکاری شود و یا اصلاً به همان ترتیبی که هست اما با هدف خاصی در یک صفحه مجازی منتشر شود و هزاران نفر به آن دسترسی پیدا کنند.


به اشتراک گذاشتن مطالبی که محتوای آزاردهنده دارند، حرف زدن تهاجمی ، شکایت کردن در مورد رابطه های عاطفی ، آشکار کردن اطلاعات خصوصی افراد از انواع پرخاشگری های مجازی محسوب می گردند. بدیهی است آسیبهای فضای مجازی کلیه افراد را در تمام رده های سنی درگیر می کند ولی نوجوانان به دلیل شرایط خاص و ویژگیهای دوره نوجوانی آسیب پذیرتراز سایرگروهها  می باشند.


برای حفظ نوجوانان دربرابر خشونت‌های فضای مجازی برقراری یک ارتباط صمیمی از ساده ترین راهکارها می باشد. والدین باید در مورد این موضوع با نوجوان گفتگوکرده و او را با جنبه‌های خطرناک دسترسی آزاد به هر محتوایی آشنا کنند. نوجوان هم می‌تواند خودش سوژه آزار سایبری باشد و هم می‌تواند دیگران را به دلایل مختلف سوژه این کار کند.

 


 

بر والدین لازم است که بخاطر درک بهتری از شرایط زندگی در دنیای اینترنت، تلاش کنند آن را بفهمند و چیزهای بیشتری بیاموزند. خودشان را دور نگه نداشته و نسبت به این موارد بی‌علاقه و بی‌انگیزه نباشند. سعی کنند از چیزهای بیشتری سردربیاورند و به این ترتیب ارتباط بهتری با فرزندشان ایجاد کنند. بدیهی است نظارت همه جانبه‌ای بر زندگی نوجوان میسر نمی باشد،  اما والدین باید سعی کنند همیشه در دسترس باشند، فرصت گفتگو فراهم کنند و خودشان را درگیر زندگی فرزندشان کنند. او را با افکار و عقایدشان نترسانند و فرصتی فراهم کنند تا نوجوان در هر شرایطی راه ارتباط با والدین را باز ببیند. هیچ چیز مضرتر از این نیست که نوجوان این راه را بسته بداند و والدین را از تجربه‌های دردناکش بی‌خبر بگذارد.‏